Dit is mijn verhaal

Als kind was ik overtuigd van het feit dat ik op een dag moeder zou worden. Als jongste kind van een hard werkend en liefdevol gezin met hier en daar wat drama’s, groeide ik op tot een zelfstandige, zelfverzekerde tiener met een gezonde dosis zelfvertrouwen. Op mijn 17e ging ik het huis uit om te studeren en dit was in mijn optiek de beste ervaring ooit! Mijn studententijd was roerig, plezierig en fantastisch. Vriendjes kwamen en gingen weer en na mijn studie belandde ik in Eindhoven waar ik, na een nare break-up, een leuke tijd als single, op 22 jarige leeftijd mijn ware tegenkwam. Een knappe Engelsman die de wereld stil deed staan toen we elkaar in de ogen keken. Dit was het, ik had mijn soulmate ontmoet… Na 3 jaar daten hebben we in 2005 een huis gekocht en was het leven goed samen.

Het onderwerp kinderen was vaak besproken, voor mijn man waren kinderen geen must en gedurende een aantal jaren was dit voor mij ook zo. Ik was carrière aan het maken, we hadden samen veel plezier, reizen, concerten bezoeken en met de gewoonlijke ups en downs leefden we een fijn leven. Rond mijn 30e verjaardag laaidde mijn kinderwens groots op. Mijn man is 13 jaar ouder dan ik en ik vond dat we niet te lang meer moesten wachten. Gelukkig was er begrip en support voor mijn wens om moeder te worden en ergens in 2008 stopten we met het gebruik van voorbehoedsmiddelen. Mijn cyclus was altijd zeer regelmatig en toen dit veranderde groeide mijn hoop op een zwangerschap ook. Ik begon te kijken naar babykleertjes, buggy’s, etc. Een aantal van mijn vriendinnen waren al moeder en ik kon niet wachten totdat ik ook moeder zou zijn.

In 2010 kreeg ik last van een onregelmatige cyclus en contact bloedingen en ging ik naar de dokter om te laten onderzoeken waardoor dit veroorzaakt werd. Alle onderzoeken kwamen zonder duidelijke uitslagen terug, terwijl mijn symptomen bleven. In juni 2010 zijn wij getrouwd en een tijdlang leek alles wat rustiger tot onze huwelijksreis in november 2010. De bloedingen werden zo hevig dat ik na terug komst meteen terug gegaan ben naar het ziekenhuis. Gedurende een jaar ben ik binnenste buiten gekeerd en werd mij aangeraden terug aan de pil te gaan, te stoppen met de pil, zwanger te raken, niet zwanger te raken, verschillende operaties ondergaan en na nog eens 6 maanden van verdere onderzoeken kreeg ik uiteindelijk in mei 2012 de diagnose; baarmoederhalskanker.

3 weken later is mijn baarmoeder verwijderd en na een week in het ziekenhuis werd ik naar huis gestuurd. Kankervrij, een lijf aan gort en mentaal in shock. Wat gedurende mijn onderzoeken altijd voorop stond was dat mijn gezondheid boven alles ging, dus stortte ik mij op mijn herstel en het omgaan met het feit dat ik een kanker patiënt was. De hulp die we kregen op het gebied van zorg na kanker was overweldigend, zeer nuttig en ondanks vele hobbels op de weg en extra operaties in de jaren er na, voel ik me geen patiënt meer. Ik voelde me wel beroofd!

Beroofd van onze dromen, plannen, mijn vrouwelijkheid… Ondanks de hulp die we kregen rondom het ziekteproces en het herstel hiervan, vonden we nergens hulp voor het omgaan met onvruchtbaarheid en kinderloosheid. Het feit dat ik 33 was, kinderloos met een kinderwens, werd gewoon genegeerd. Andere opties om kinderen te krijgen zijn om verschillende reden geen optie voor ons.

Ik stortte mezelf op mijn werk, mijn sociale leven, hernoemde mezelf “Beste Tante van de wereld”, ging weer reizen, liep halve marathons, deed een yoga teacher training, nam een baan waarbij ik 70% van mijn tijd moest reizen en plande onze lang geplande verbouwing. Ik was er weer en alles was goed (ik negeerde met veel plezier de emotionele uitbarstingen die ik regelmatig had). Ik kocht Jody’s boek in 2015 en na het lezen van 2 hoofdstukken gelezen te hebben, hoogmoedig op een plank gezet. Ik kon het allemaal wel alleen. Tot een dag in oktober 2016….

Ik was een muur aan het verven in een kamer die we altijd als kinderkamer hadden gezien en een emotioneel nummer op de radio raakte me uit het niets diep in m’n hart. mijn benen werden slap en ik zakte als een hoopje in elkaar op de grond waar ik huilde. En huilde. Vanuit het diepste donkerste deel van mijn lijf schreeuwde ik het uit om de dood van mijn moeder-zijn en dit was het moment waarop ik mij realiseerde dat ik hier niet meer voor weg kon blijven rennen. Ik moest mezelf dwingen om te stoppen met over compenseren, want eerlijk gezegd was ik zo ongelukkig met wie ik geworden was, dat ik mezelf volledig kwijt was. Ik wilde geen pijn meer voelen. De opluchting die ik voelde toen ik dit aan mezelf en mijn omgeving toe gaf, was immens. Ik zocht Jody’s website op, boekte een skype afspraak met haar en na 3 minuten met haar gesproken te hebben, voelde het alsof ik in een warm bad zat. Een gevoel van behoren waar geen uitleg nodig is en waar geen oordeel is.

In 2017 heb ik een jaar lang het online bee programma gevolgd en in september dat jaar ben ik naar Jody’s Reignite weekend in London geweest. Hier heb ik mijn echte vuurtje weer terug gevonden en dit voelde oprecht als de kers op de taart van mijn rouwproces omtrent mijn kinderloosheid. Sindsdien voel ik me lichter, sta ik meer open en accepteer ik mezelf en mijn verhaal. Ik ervaar nog steeds moeilijke momenten, echter definiëren deze mij niet meer als vrouw. Ik ben eeuwig dankbaar voor wat deze reis met Jody, Gateway Women en de vrouwen in deze groep, mij gebracht heeft in mijn leven.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*